„Dziki Koń Dziewięć” moja recenzja bez spojlerów .

 

„Dziki Koń Dziewięć” – kiedy „Przechodzień nr 2” wychodzi na pierwszy plan

Już sam tytuł nowego filmu Martina McDonagha brzmi jak wyjęty z samego końca drabinki obsadowej – tuż obok „Przechodnia 2”, „Kobiety z parasolką” czy „Barmana 1”. W języku scenariusza takie oznaczenie to wyrok: oznacza postać z tła, pozbawioną imienia, własnej historii i głosu. Tymczasem reżyser robi rzecz przewrotną – bierze taki właśnie „epizod” z marginesu wielkiej historii i czyni z niego oś swojej opowieści.


Osadzony w 1973 roku na Wyspie Wielkanocnej film to pozornie kameralna historia dwóch agentów CIA. Jednak u McDonagha egzotyczny plener i polityczne tło stają się jedynie pretekstem do znacznie bardziej intymnego pytania: co zostaje z człowieka, który przez całe życie był wyłącznie narzędziem w cudzych rękach? Kiedy wielkie ideologie i służbowe raporty tracą znaczenie, dawni gracze odkrywają, że w cudzym scenariuszu sami byli zaledwie numerem do odhaczenia.


To, co w tym filmie najmocniejsze, dzieje się na poziomie aktorskim. John Malkovich, kojarzony przez dekady z kreacjami chłodnych manipulatorów, wyrachowanych strategów czy groteskowych ekscentryków, tutaj zdejmuje wszystkie swoje dotychczasowe maski. Zamiast kontroli nad sytuacją oglądamy kruchość, zmęczenie i bolesną próbę odzyskania własnej podmiotowości tuż przed końcem. Malkovich prowadzi tę postać z niezwykłą precyzją – potrafi w ułamku sekundy przejść od wisielczego, absurdalnego humoru do ciszy, w której czuć prawdziwy ciężar winy i przemijania.


„Dziki Koń Dziewięć” to kino słodko-gorzkie, które nie daje łatwego rozgrzeszenia, ale przypomina o jednej fundamentalnej prawdzie: każdy z nas w czyjejś opowieści jest tylko „Dzikim Koniem Dziewięć” – dopóki sam nie zdecyduje, jak chce zagrać swoją ostatnią scenę.




Komentarze